لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

باسلام خدمت دوستان در این پست به برسی اجمال لامبورگینی دیابلو پرداختیم

لامبورگینی دیابلو یک ماشین ورزشی متوسط ​​با عملکرد بالا است که توسط خودروساز ایتالیایی لامبورگینی بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱ ساخته شده است. این اولین لامبورگینی است که قادر به رسیدن به حداکثر سرعت ۲۰۰ مایل در ساعت (۳۲۰ کیلومتر در ساعت) است. پس از پایان تولید خود در سال ۲۰۰۱، Diablo توسط لامبورگینی Murcielago جایگزین شد. دیابلو به معنی “شیطان” در اسپانیایی است.

.

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

تاریخچه لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی یک دوره طلایی را با سوپراسپورت Miura پشت سر گذاشته است. خوشحال و پرافتخار با جیبی پر از پول در حال کار روی جانشین میورا است. طرح‌های اولیه به دفتر مدیریت می‌روند و برمی‌گردند. تا اینکه یک نمونه مورد تایید قرار می‌گیرد. قرار بر این می‌شود که خودرو فوق برای دریافت نظر مشتریان و کارشناسان به‌صورت آزمایشی در نمایشگاه ژنو سال ۱۹۷۱ رونمایی شود. بعد از این گردهمایی خودرویی شرکت نقایص پروژه را درک می‌کند، ولی سه سالی طول می‌کشد تا نظر نهایی خود را به نمایش بگذارد. سرانجام در ۱۹۷۴ لامبورگینی به‌صورت رسمی از Countach پرده‌برداری می‌کند. بزرگ‌ترین و قوی‌ترین اسپورت دو در شرکت تا آن روز. ایده در‌‌های قیچی با کانتاش برای اولین‌بار روی یک خودرو اجرا شد که بقیه شرکت‌ها و تیونرها بعدها از آن به اسم «Lambo Door» به‌عنوان یک سبک طراحی استفاده می‌کردند.

کانتاش چهره‌ای بسیار باوقار و مهیب داشت. آن ایام اگر خودروساز هوس اسپورت‌گرایی می‌کرد حتما سراغ طراحی‌های اغراق‌آمیز می‌رفت. البته دلیل این فرم گرافیکی چشم‌نواز طراحان سرشناسی بود که این پروژه را دست گرفته بودند. گاندینی و برتونه، به معنی واقعی کلمه با کانتاش هنرنمایی کرده بودند. نسخه پایه این خودرو با یک پیشرانه ۴ لیتری ۱۲ سیلندر Vشکل می‌توانست ۳۷۵ اسب‌بخار نیرو تولید کند. لامبورگینی در روزهای آخر عمر این خودرو توانست یک پیشرانه ۲/ ۵ لیتری را با همان آرایش ولی با قدرت ۴۵۵ اسب‌بخار تولید کند. کانتاش برای شرکت یک موفقیت ناب به شمار می‌آمد. چراکه تولید آن از مرز ۲ هزار دستگاه نیز عبور کرده بود. با شروع دهه ۹۰ در حالی که به نظر می‌رسید لامبو بهترین روزهای عمرش را پشت سر می‌گذراند، ولی دغدغه اصلی‌اش پیدا کردن یک نمونه به‌عنوان جایگزین برای آن بود. این نگرانی هفته به هفته شکل وخیم‌تری به خود می‌گرفت. تا جایی‌که خیلی‌ها فکر می‌کردند شرکت برای اولین‌بار می‌خواهد نسل دوم یک محصول را تولید کند. این درست برخلاف سیاست‌های کلی شرکت که «همیشه باید رو به جلو حرکت کرد» بود.

ایتالیایی‌ها ۵ سال پیش از برنامه از رده خارج کردن کانتاش، به فکر جانشینش بودند. آنها پروسه تحقیق و توسعه را از ۱۹۸۵ استارت زدند. این پروژه مخفی Project 132 نام گرفته بود. رسانه‌ها می‌دانستند که لامبو در حال کار روی یک محصول جدید است. حتی این را هم می‌دانستند که شرکت یک قرارداد مجدد با گاندینی برای طراحی‌ آن بسته‌ است. ولی اطلاع دیگری درباره‌اش نداشتند. درست در همین بحبوحه بود که مالکیت از میمران‌ها به کرایسلر نامدار سپرده شد.

این اتفاق هم خبر خوبی بود و هم خبری بد. خوب به این خاطر که کرایسلر آمریکا به اندازه کافی برای هندل کردن پروژه‌ها پول داشت و بد به این خاطر که مدیران جدید مدام می‌خواستند تغییرات انقلابی بدهند. کم‌کم وقتی به دهه ۹۰ نزدیک می‌شدیم شرکت نام خودروی بعدی را اعلام کرد؛ Diablo. این نام نیز طبق سنت اسم‌گذاری شرکت، برگرفته از یکی از گاوهای وحشی اسپانیایی بود. دست آخر لامبورگینی برنامه رسمی رونمایی از دیابلو را اعلام کرد. ۲۱ ژانویه سال ۱۹۹۰٫ این خودرو طی مراسمی بسیار پر زرق و برق و تقریبا خصوصی در هتل پاریس مونت‌کارلو پرده‌برداری شد. به محض پایین افتادن پرده‌های براق از روی بدنه این خودرو، چهره جسور و آینده‌نگر آن دنیا را تکان داد. دیابلو یک انقلاب ظاهری را تجربه کرده بود.

شرکت از ساختار شکننده و خشک کانتاش ناگهان به سمت زوایای نرم و خشن تغییر رویه داده بود. بارزترین ویژگی ظاهری این خودرو چراغ‌های دوبل و گرد عقبی‌، چراغ‌های مخفی روی جلوپنجره و بال عقب مسابقه‌ای آن بود. اگزوزهای دوبل، رینگ‌های فرو رفته عقب، گلگیر برآمده انتهایی و آینه‌هایی کشیده، برای اولین‌بار نگاه‌ها را از یک سوپراسپورت زیبا که فقط به فراری F50 اطلاق می‌شد، به لامبورگینی دیابلو تغییر داد. این خودرو یک معجون استادانه از مهندسی خودرو بود. لامبورگینی برای اولین‌بار با این فرزند خود توانست به سرعت نهایی ۳۲۵ کیلومتر در ساعت برسد.

یک رکورد رویایی برای خودروهایی در این کلاس. دیابلوهای اولیه دارای یک پیشرانه ۷/ ۵ لیتری ۱۲ سیلندر Vشکل بودند. قدرت خروجی آن ۴۸۵ اسب‌بخار و گشتاورش ۵۸۰ نیوتن‌متر اعلام شده بود. شتاب صفر تا صد آن ۵/ ۴ ثانیه ثبت شده است. این سوپراسپورت موتور وسط مجهز به سیستم انتقال قدرت RWD (محور متحرک عقب) بود تا لذت رانندگی را بیش از پیش کند. دیابلو یکی از معدود ابرخودروهای دهه ۹۰ بود که داخل کابینش سیستم صوتی آلپاین تعبیه شده بود. شهرت دیابلو کاری کرد که مسوولان برگزارکننده رقابت‌های فرمول یک بر آن شدند تا رقابت گرندپری کانادا در ۱۹۹۵ را با نقش‌آفرینی این خودرو در قالب خودروی مارشال به نمایش بگذارند.

لامبورگینی بعد از عرضه نخستین ویرایش دیابلو به‌شدت در پی آن بود که نسخه‌های بعدی را سریعا راهی بازار کند تا مجالی برای نفس کشیدن فراری اف۵۰ باقی نگذارد. اولین مدلی که بعد از ویرایش استاندارد راهی بازار شد، Diablo VT بود. محصولی که در ۱۹۹۳ رونمایی شد. وی‌تی نخستین مدلی از دیابلو که به‌صورت دو دیفرانسیل تولید می‌شد. شرکت این فرمت انتقال قدرت را از روی تنها شاسی‌بلند خود یعنی LM002 الهام گرفته بود. همچنین در این ویرایش سیستم ترمزگیری به طرز چشم‌گیری بهینه‌ شده بود. صندلی‌های داخل اتاق آرگونومی شده بودند و آینه‌ها کمی از حد استاندارد وسیع‌تر شدند تا دید راننده بهتر شود.

 

لامبورگینی دیابلولامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

مشخصات فنی لامبورگینی دیابلو

تولید کننده لامبورگینی
لامبورگینی کوانگا (مکزیک) نیز نامیده می شود
سال تولید ۱۹۹۰-۲۰۰۱

محل تولیدمجمع سنتآگاتا بولونس، ایتالیا
طراح مارچلو گاندینی (طراحی اولیه)
تام گیل  در مرکز طراحی کرایسلر (طراحی نهایی)
بدن و شاسی
کلاس اتومبیل ورزشی (S)

درب ۲
نیروی برق
موتور ۵٫۷ لیتر V12

گیربکس ۵ سرعته دستی
ابعاد
فاصله چرخ ۲،۶۵۰ میلیمتر
طول ۴،۴۶۰ میلی متر
عرض ۲،۰۴۰ میلیمتر
ارتفاع ۱،۱۰۵ میلی متر
قدرت  ۴۸۵ hp

وزن  ۱,۵۷۶ kg

نهایت سرعت ۲۰۲ مایل بر ساعت

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

.Diablo به عموم مردم برای فروش در ۲۱ ژانویه سال ۱۹۹۰ ارائه شد

قدرت آن از v12   لیتر ۵٫۷   با دو لبه بالون و تزریق سوخت چند نقطه ای کامپیوتر کنترل شده بود.

تولید حداکثر rقدرت خروجی ۴۹۲ PS (362 کیلو وات، ۴۸۵ اسب بخار) و ۵۸۰ N · m (428 lb · ft) گشتاور. این وسیله نقلیه می تواند در حدود ۴٫۵ ثانیه با سرعت بالای ۲۰۲ مایل در ساعت (۳۲۵ کیلومتر در ساعت) ۱۰۰ کیلومتر / ساعت (۶۲ مایل در ساعت) برسد. دیابلو درایو عقب بود و موتور در اواسط نصب بود تا به تعادل وزن خود کمک کند.

 

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

 

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

پایان کار لامبورگینی دیابلو

با آغاز سال ۲۰۰۰، لامبورگینی خبر خوبی برای هوادارانش رو کرد. عرضه نسخه فوق اسپورت Diablo GT برگ برنده شرکت بود. محصولی که هرگز تصور نمی‌شد لامبورگینی از عهده‌اش بربیاید. . محصولی که قیمت آن زمانش ۳۰۰ هزار دلار اعلام شده بود. لامبو از این دیابلو تنها ۸۰ دستگاه ساخت که همگی در بازار آمریکای شمالی به فروش رفتند. این پدیده جایگاه شرکت را در بازار تشنه‌ای که گرایش عجیبی به فراری داشت، مستحکم کرد. این خودرو از نظر آیرودینامیک کاملا مطابق با استانداردهای FIA (فدراسیون جهانی اتومبیلرانی) طراحی شده بود. شرکت برای اولین‌بار پیشرانه ۶ لیتری ۱۲ سیلندر Vشکل را با دیابلو جی‌تی تجربه کرد. موتوری که برایش ۵۷۵ اسب‌بخار نیرو به ارمغان می‌آورد.

با اینکه تصور می‌شد دیابلو جی‌تی خودروی چندان موفقی نباشد و اساسا خودروهای مسابقه‌ای در قامت لامبورگینی نمی‌گنجد، شرکت سال بعد یک نمونه‌ مسابقه‌ای به اسم Diablo GT-R را روی آن اجرا کرد. این مدل درست برعکس تفکرات فروچیو لامبورگینی فقید بود که به‌کلی با حضور یک خودروی مسابقه‌ای در خیابان مخالفت می‌کرد. گفته می‌شود جی‌تی-آر می‌توانست با همان پیشرانه ۶ لیتری قدرتی ۵۹۰ اسب‌بخاری و گشتاوری ۶۴۰ نیوتن‌متری فراهم کند. پایا‌ن‌بخش قصه دیابلو، مدلی رویایی به اسم VTTT بود. یک نمونه کاملا افسارگسیخته که به لطف حضور یک توربوشارژر می‌توانست رکورد رویایی ۷۵۰ اسب‌بخار نیرو را ثبت کند. سرعت نهایی این خودرو به طرزی باورنکردنی ۴۱۰ کیلومتر در ساعت ثبت شده است؛ ولی چون خودروی فوق به‌صورت رسمی در بازار عرضه نشد، سرعت نهایی آن نیز هیچ‌گاه به‌صورت رسمی مورد استناد قرار نگرفت.

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو

لامبورگینی دیابلو


x بستن تبلیغات